Zwykłe Życie to magazyn o prostym życiu wśród ludzi, miejsc i rzeczy.

Karolinę Sulej na pewno kojarzycie po pierwsze z książkami, po drugie z modą, po trzecie z książkami o szeroko rozumianej i wszelako analizowanej modzie. Jeśli śledzicie ją na Instagramie, wiecie, że dużo podróżuje, sporo pracuje, ma dwa koty a niedawno wydała książkę “Rzeczy osobiste. Opowieść o ubraniach w obozach koncentracyjnych i zagłady.”Ja osobiście polecam nie tylko książki Karoliny, ale też jej podcast “Garderobiana”. Dobra wiadomość jest taka, że szykują się kolejne odcinki, których premiera późną wiosną. Czekam niecierpliwie, a tymczasem poznajcie ulubioną piosenkę, książkę oraz film Karoliny Sulej.

Ulubiona piosenka „I bet you look good on the dancefloor”

Epoka indie rocka to czas moich najsilniejszych muzycznych przeżyć. Do dziś nie mogę przeboleć utraty klubów, w których odbywały się rockowe imprezy – Jadłodajni, Aurory, Obiektu Znalezionego. Zdarzało mi się wtedy być DJ-ką, razem z Olą Żmudą (dziś Korkemeier) tworzyć duet I Want Candy, a djami i dj-kami albo dziennikarzami_kami muzycznymi była połowa moich znajomych. Mogłam tańczyć do rana i iść od razu na kampus. Do tej muzyki się zakochiwałam, rozstawałam, płakałam z radości i rozpaczy. Obawiam się, że już żadne piosenki tak mi nie wejdą w krwioobieg, a Artic Monkeys to dla mnie symbol tego czasu. Do dziś, kiedy usłyszę, nawet przypadkiem tę piosenkę albo jakikolwiek inny kawałek z płyty Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not przypływ emocji i wspomnień zwala mnie z nóg.

 

Ulubiona książka „Szklany klosz” Sylvii Plath

Musiałam wybrać jedną pozycję, ale mogłabym wymienić tutaj każdy wiersz, każdą poetycką czy prozatorską formę, jaką Plath stworzyła, bo jest to jedna z moich ulubionych autorek, obok Joan Didion, Virginii Woolf i Susan Sontag. Mam wrażenie, że ta powieść jest wciąż jeszcze niedoceniana – bo nie jest to jedynie tekst o młodej kobiecie borykającej się z kryzysem zdrowia psychicznego, ale – cytując tytuł ważnego eseju Sontag – choroba to tutaj metafora. Metafora niezgody na życie w patriarchacie, na zakłamaną dyktaturę przemysłu mody, na reguły rządzące związkami, na powierzchowność relacji międzyludzkich, na nieustannie produkującą i reprodukującą niepokój politykę, na sprzedawanie wolności i kreatywność za iluzję poczucia bezpieczeństwa. Plath czuje pod palcami bojaźń i drżenie swoich czasów, to buzuje pod każdym zdaniem. A zdanie te są eleganckie, zgrabne, gorzkie, ironiczne i celne, zawsze reportersko konkretne i poetyckie jednocześnie. To wciąż – po pół wieku od jej wydania jedna z najlepszych książek o wrażliwości, kobiecości oraz kronika granicznych czasów. Dziś też w takich żyjemy.

 

Ulubiony film „Velvet Goldmine” Todd Haynes

Pierwszy raz wiedziałam ten film na obozie integracyjnym, na pierwszym roku antropologii kultury. Siedzieliśmy w kocach, w ciemności, piliśmy wino, chłonęliśmy każdy obraz. Pamiętam, że potem pod jakimś prysznicem otrzymałam browatowo-wodny chrzest na Briana Slade’a i co najmniej przez rok uważałam, że glam rock będzie moim dożywotnim stylem noszenia ubrań i moim ulubionym gatunkiem muzycznym. Z mojej fascynacji tym filmem z ( dziś reżyserką) Anią Kasińską zorganizowałyśmy w Le Madame imprezę „Rebirth of Glitter”, gdzie podawałyśmy na tacach brokat i mleko, żeby uczcić Davida Bowie, który ponoć w pewnym momencie swojego życia zapijał mlekiem kokainę. Ale przede wszystkim film ten ukształtował to, w jaki sposób do dziś odbieram świat – to, że kocham wszelki queer, dziwność, kamp, kicz, cudzysłów, sentyment, melancholię, każdy zawijas i nieoczywistość, przegięcie i subwersję – i mam miłość dla każdego trickstera.

Tutaj kupisz najnowszą książkę Karoliny

Karolina Sulej, r.1985 – pisarka, reporterka, pisząca m.in do “Wysokich Obcasów”, “Pisma”, “Vogue”, doktorantka w Instytucie Kultury Polskiej UW, gdzie działa w Zespole Badań nad Pamięcią o Zagładzie, jako część którego współtworzyła książkę Ślady Holokaustu w imaginarium kultury polskiej (2017). Autorka zbioru reportaży o polskiej modzie po 1990 roku Modni. Od Arkadiusa do Zienia (2015), książki non-fiction o Stanach Zjednoczonych, Wszyscy jesteśmy dziwni. Opowieści z Coney Island (2018), za którą była nominowana do nagrody im. Teresy Torańskiej. Współautorka zbioru reportaży Przecież ich nie zostawię. O żydowskich opiekunkach w czasie wojny (2018), współautorka książki-komentarza Własny pokój o Virginii Woolf (Osnova 2019). Jest też jedną ze współautorek Wanderlust – książki-gry komputerowej o podróżowaniu, nominowanej do Paszportu Polityki 2019. W październiku 2020 wydała książkę Rzeczy osobiste. Opowieść o ubraniach w obozach koncentracyjnych i zagłady dla Wyd. Czerwone i Czarne. Nagrywa podcast o roli ubioru w życiu codziennym dla platformy Storytel – pod tytułem „Garderobiana” oraz podcast „Antropologiczne szepty” dla Stowarzyszenia Pracownia Etnograficzna. W przeszłości była m.in. redaktorką „Wysokich Obcasów” oraz „Wysokich Obcasów Extra”, a wraz z Sylwią Chutnik prowadziła przez na YouTube program „Barłóg Literacki” o książkach i czytelnictwie. Od lat prowadzi też spotkania autorskie i panele literackie. Pracuje nad kolejną książką reportażową, tym razem poświęconą kobietom, które zmieniały polską kulturę seksualną po 90. roku.